Bazı kitaplar vardır; bittiğinde yalnızca bir hikâye okumuş olmazsınız. Bir yolculuktan dönmüş, bir dostla vedalaşmış gibi hissedersiniz. Virga Yağışları, benim için tam olarak böyle bir deneyim oldu.

Abdurrahman Seyhan, ilk sayfalardan itibaren kalemiyle tüm ön yargıları sessizce yıkıyor. Alışıldık roman kalıplarını reddeden bu eser, bir olayı anlatmaktan çok bir duyguyu ilmek ilmek örüyor. Cümleleri özgün, derin ve sarsıcı…

Bir an kendinizi çölün ortasında kahramanla birlikte susuz kalmış hissederken, bir an sonra onun içsel fırtınalarında savrulurken buluyorsunuz. Bu roman, olayların değil; hislerin, düşüncelerin ve içsel arayışların romanı.

“Virga Yağışları” — yere düşmeden buharlaşan yağmur — kitabın ruhunu özetleyen güçlü bir metafor. Hayallerle gerçekler, akılla kalp arasındaki gelgitler, bu naif ama etkileyici sembol üzerinden ustalıkla işleniyor.

Çölde başlayan bu fiziksel yolculuk, aslında insanın kendi ruhunun çöllerinde çıktığı derin bir iç yolculuğa dönüşüyor. Meryem, Musa gibi karakterlere yüklenen sembolik anlamlar ise okuma deneyimini zenginleştirerek okuru tefekküre davet ediyor.

Eğer kelimelerin yalnızca yan yana dizilmiş harflerden ibaret olmadığına, onların bir ruhu ve ritmi olduğuna inanıyorsanız; edebiyatta sizi sarsacak, konfor alanınızdan çıkaracak özgün bir ses arıyorsanız, Abdurrahman Seyhan’ın kalemiyle mutlaka tanışmalısınız.

Virga Yağışları, sadece bir roman değil; varoluşun sırlarına uzanan, ruhu kavuran ve uzun süre etkisi silinmeyen unutulmaz bir edebî serüven.

Yıl bitmeden kendinize bir iyilik yapın ve bu yolculuğa çıkın.
Şiddetle tavsiye edilir.